بیانیه اختلالات اسکلتی-عضلانی مرتبط با کار
(تاریخ مستندسازی – ۲۰۰۵)
انجمن ACGIH اختلالات اسکلتی-عضلانی مرتبط با کار (MSDs) را به عنوان یک مسئله مهم بهداشت حرفهای به رسمیت میشناسد که میتوان با استفاده از یک برنامه ارگونومی آن را مدیریت کرد. اصطلاح اختلالات اسکلتی-عضلانی به اختلالات مزمن عضلانی، تاندونی و عصبی اشاره دارد که ناشی از فشارهای تکراری، حرکات سریع، نیروهای زیاد، تنشهای تماسی، پوسچرهای افراطی، ارتعاش و/یا دمای پایین هستند. سایر اصطلاحات رایج برای اختلالات اسکلتی-عضلانی مرتبط با کار شامل اختلالات ترومای تجمعی، (CTDs)، ناراحتیهای حرکتِ تکراری (RMIs) و آسیبهای ناشی از فشار تکراری (RSIs) میشود.
برخی از این اختلالات مانند سندرم تونل کارپ یا التهاب تاندون (تاندونیت) با معیارهای تشخیصی معین مطابقت دارند. سایر اختلالات اسکلتی-عضلانی ممکن است با دردهای غیراختصاصی تظاهر پیدا کنند. برخی ناراحتیهای گذرا پیامد طبیعی کار هستند و اجتنابناپذیرند، اما ناراحتی که روزبهروز ادامه یابد یا در فعالیتهای کاری یا زندگی روزمره اختلال ایجاد کند، نباید به عنوان نتیجه قابل قبول کار در نظر گرفته شود.
استراتژیهای کنترلی
بروز و شدت اختلالات اسکلتی-عضلانی به بهترین شکل از طریق یک برنامه ارگونومی یکپارچه کنترل میشود. عناصر اصلی برنامه شامل موارد زیر است:
- شناسایی مسئله
- ارزیابی مشاغل مشکوک از نظر عوامل خطر احتمالی
- شناسایی و ارزیابی عوامل مُسبب
- مشارکت کارگران به عنوان مشارکتکنندگان فعال و کاملاً مطلع
- مراقبت بهداشتی مناسب برای کارگرانی مبتلا به اختلالات اسکلتی-عضلانی
کنترلهای برنامهای عمومی باید زمانی که خطر اختلالات اسکلتی-عضلانی شناسایی شد، اجرا شوند. این موارد شامل موارد زیر است:
- آموزش کارگران، سرپرستان، مهندسان و مدیران
- گزارشدهی زودهنگام علائم توسط کارگران
- نظارت مستمر و ارزیابی دادههای صدمات، بهداشتی و پزشکی
کنترلهای ویژه شغل، بصورت موردی بر مشاغل مرتبط با اختلالات اسکلتی-عضلانی متمرکز هستند. این کنترلها شامل اقدامات مهندسی و کنترلهای مدیریتی میشوند. در برخی شرایط محدود نیز استفاده از تجهیزات حفاظت فردی ممکن است مناسب باشد.
در میان کنترلهای مهندسی برای حذف یا کاهش عوامل خطرزای شغلی، موارد زیر قابل توجه هستند:
- استفاده از مهندسی روشهای کار، مانند مطالعه زمان، آنالیز حرکت، برای حذف حرکات و فشارهای غیرضروری
- استفاده از وسایل کمکمکانیکی برای حذف یا کاهش فشارهای مورد نیاز برای نگهداری ابزارها و اشیاء کاری
- انتخاب یا طراحی ابزارهایی که نیاز به اعمال نیرو را کاهش داده، زمان نگهداری را کوتاه کرده و پوسچرهای بدن را بهبود میبخشند.
- فراهم کردن ایستگاههای کاری قابل تنظیم برای کاربر که دسترسی را تسهیل کرده و پوسچرهای بدن را بهبود میبخشد.
- اجرای برنامههای کنترل کیفیت و نگهداری که نیروها و فشارهای غیرضروری، بهویژه کارهای فاقد ارزش افزوده، را کاهش میدهند.
کنترلهای مدیریتی از طریق کاهش زمان مواجهه و تقسیم مواجهه بین گروه بزرگتری از کارگران، خطر را کاهش میدهند. نمونهها شامل موارد زیر است:
- اجرای استانداردهای کاری که به کارگران اجازه میدهد در صورت لزوم، اما حداقل یک بار در ساعت، کار را متوقف کرده یا حرکات کششی انجام دهند.
- تخصیص مجدد وظایف کاری (مانند استفاده از چرخش شغلی یا گسترش کار) به گونهای که یک کارگر تمام شیفت کاری خود را به انجام وظایف پرتقاضا نگذراند.
به دلیل ماهیت پیچیده اختلالات اسکلتی-عضلانی، هیچ راهکار «یکسان برای همه» برای کاهش بروز و شدت موارد وجود ندارد. اصول زیر در انتخاب اقدامات اعمال میشوند:
- کنترلهای مهندسی و اداری مناسب از صنعتی به صنعت دیگر و از شرکتی به شرکت دیگر متفاوت خواهد بود.
- برای انتخاب اقدامات کنترلی مناسب، نیاز به قضاوت حرفهای آگاهانه وجود دارد.
- اختلالات اسکلتی-عضلانی مرتبط با کار معمولاً برای بهبودی به دورههایی در حد هفتهها تا ماهها نیاز دارند. اقدامات کنترلی باید بر این اساس ارزیابی شوند تا اثرگذاری آنها مشخص شود.
عوامل غیرشغلی
حذف تمامی اختلالات اسکلتی-عضلانی از طریق کنترلهای مهندسی و اداری امکانپذیر نیست. عوامل فردی و سازمانی وجود دارند که ممکن است بر احتمال بروز اختلالات اسکلتی-عضلانی در یک فرد تأثیر بگذارند. برخی موارد ممکن است با عوامل غیرشغلی زیر مرتبط باشند:
- آرتریت روماتوئید
- اختلالات غدد درونریز
- تروما (آسیب) حاد
- چاقی
- بارداری
- سن
- جنسیت
- سطح آمادگی جسمانی
- آسیبهای قبلی
- دیابت
- فعالیتهای تفریحی/اوقات فراغت
حدود مواجهه شغلی توصیه شده (TLV) ممکن است برای افراد با این شرایط و/یا مواجهات، حفاظت کافی را فراهم نکند. اقدامات مهندسی و اداری میتوانند به حذف موانع ارگونومیک برای افراد با شرایط مستعدکننده کمک کرده و در نتیجه به به حداقل رساندن ناتوانی کمک کنند.
گاهشماری بیانیه
- ۱۹۹۵: پیشنهاد «بیانیه بلند کردن»
- ۱۹۹۶: تصویب با تغییر نام به «بیانیه اسکلتی-عضلانی»
- ۲۰۰۰: تغییرات نگارشی
- ۲۰۰۴: تغییرات نگارشی